می خندم

                     به دلخوشی که تویی

                     و تویی که نیستی...

تمام شدم

ببین...همه دستهای من خالی از هر چه بودن توست....

حالا با آن که می دانم

برای پرستو پاپوش نرفتن دوخته اند

با آن که از دیوانگی های بدون تو می ترسم

با این همه می روم

تو هم دیگر

از هیچکس سراغ صدای مرا مگیر

گمان می کنم در برگ ریز همین پاییز

در گیرودار کوبه باد وبرگ

من هم زنده بگور همیشه پلک های تنهایی ام شوم

 پ.ن :شاعر:محمود دلفانی        

پ.ن:ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ    ـ     ـ       ـ           ـ                ـ                  

پ.ن:وقتی نبودی"ونبودنت همه جا بود!!!