عکس در سایر بزرگتر

مثل همیشه قدم می زنی "می رسی جایی که بهت آرامش میده...جایی که می تونی خودت باشی...خجالت نمی کشی وقتی احساست رو بیان می کنی...

به پیر مردی سپید موی برمی خوری"و برای عرض ادب و تبریک نمایش آثارش نزدیک تر می روی...

وبعد از دقایقی صحبت...

استاد به دردو دل واشاره به گمشده اش...

پ.ن:از وقتی رسیدم خونه به آینه زل زدم و آرزو کردم که ای کاش یک مرد بودم...فکر نمی کردم روزی برسه که از سلام و احوال پرسی با یه استاد (هنرمند) در خانه هنرمندان پشیمون بشم...

شاهد مرگ خویش بود

پیش از آن که مرگ از جام اش گلویی تر کند

اما غریو مرگ را به گوش می شنید  

                          (انفجار بی حوصله ی خفت جاودانه رادر پیچ و تاب ریشخندی بی امان):

((در برزخ احتضار رها می کنم ات تا بکشی!!!

  ننگ حیات ات را

                         تلخ تر از زخم خنجر

                                                                                           بچشی 

قطره قطره

چکه چکه...

                     تو خود این سنت نهاده ای

 که مرگ

تنها

      شایسته ی راستان باشد.))                                

 شعر:احمد شاملو      

و تمام روز سایه ها من را می بلعند... و من مثل یک جسم بی روح سا یه ام را گم کر ده ام!

پ.ن:هی آقا شما سایه ی منو ندیدی؟؟؟

من یک جور زندگی می خواستم

تو یک جور

نتوانستیم کیک مشترکی داشته باشیم

خودمان را خوردیم

پ.ن:اینجا آخر خطه...

                                      تمام!