می خندم

                     به دلخوشی که تویی

                     و تویی که نیستی...

تمام شدم

ببین...همه دستهای من خالی از هر چه بودن توست....

حالا با آن که می دانم

برای پرستو پاپوش نرفتن دوخته اند

با آن که از دیوانگی های بدون تو می ترسم

با این همه می روم

تو هم دیگر

از هیچکس سراغ صدای مرا مگیر

گمان می کنم در برگ ریز همین پاییز

در گیرودار کوبه باد وبرگ

من هم زنده بگور همیشه پلک های تنهایی ام شوم

 پ.ن :شاعر:محمود دلفانی        

ازت دورم...خیلی دور...

تا حالا به این فکر کردی فاصله خودت     با     خودت چقدره؟یعنی اون چیزی که باور داری با اون چیزی که میگی؟یا اون چیزی که هستی با اون چیزی که قبول داری...چقدر دوری از خودت؟؟؟چقدر؟؟؟؟

چیه ؟! هنوز داری به فاصله ها فکر میکنی؟؟؟

اصلا ولش کن!برگردیم به فاصله ی خودمو خودت...به جدایی دستامون...به هر چی که بین نگاهامون فاصله انداخت...

ازت دورم...خیلی دور...

با این همه فاصله بازم میگی دوست دارم؟؟؟چرا تعجب میکنی؟؟اول خودت شروع کردی" یادت نیست؟؟؟ فاصله های کیلومتری...

ازت دورم...خیلی دور...

ولی باز از  این فاصله ی دور دوستت دارم 

تمام شکوفه های امید یخ زده

ولی نه!!!تو طاقت بیار...

یه چند وقتی نیستم!